به بهانه ی درگذشت بزرگ مرد سنتور ایران

خبردرگذشت استاد فرامرز پایور بی شک جامعه هنری را درغم واندوه بزرگ فرو برده است . من نه موسیقیدانم و نه باعلم موسیقی آشنایی دارم ولی نمیدانم چرا ازدوران کودکی ونوجوانی برخی ازصداها و آوای های ایرانی درمن احساس عجیبی بوجود می آورد. از زمانهای دوربا شنیدن برخی آثار موسیقی نظیر ویلن پرویز یاحقی یا سنتور فرامرز پایور و نی حسن کسایی و ضرب علی تهرانی ، بدون آنکه نام آنها را بشناسم به وجد می آمدم . بعدها که بزرگ و بزرگتر شدم با نام این بزرگان نیزآشنا گشتم . درگذشته های دور زمانیکه نوجوانی بیش نبودم معمولا حوالی ظهرها ازرادیو برنامه ای تحت عنوان برنامه تکنوازان پخش می شد.شاید برای اولین بار اسامی این بزرگان هنری ونام سازهایشان را ازگویندگان رادیو درآنزمانها شنیده ام . گاهی ترکیب آوای سازهای این هنرمندان بقدری در روح و روانم اثرمی گذاشت که ازخود بیخود می گشتم .احساس می کردم با شنیدن این نواها ازتعلقات دنیوی بریده به خدا نزدیکترمی شوم. !
حمد بی حد و مدح بی عد خدایم را گرچه مرا هنرمند نیافریده ولی علاقمند به هنرمندان و در سرزمین هنرخیز و ادب دوستی چون ایران عزیزآفریده که شاهد خلاقیت های منحصربفرد هموطنانم باشم .
متاسفانه درچند سال اخیربسیاری ازهنرمندانمان ، ازنوازندگان و شاعران و ترانه سرایان و خوانندگان و گویندگان و بازیگران متعهد و مردم دوست این مرز و بوم رخ درنقاب خاک کشیده اند و جامعه هنرپرورمان را از وجود بی بدیل خود محروم ساخته اند . بجاست بعنوان علاقمند به هنرمندان ضمن تسلیت این ضایعه به اهالی هنر، علودرجات درگذشتگان فرهنگی وهنری وبه ویژه استاد پایور را ازخداوند ازلی وابدی مسئلت نمایم . همچنین ازخدای بزرگ صبروشکیبایی شاگردان ودوستان وعلاقمندان این عزیزان را آرزو نمایم .

روانشان شاد و یادشان ماندگار